Interview Angela Stegeman



Het woord is aan Angela Stegeman. Onlangs is haar boek 'Voetstappen naar geluk' gepubliceerd.

1) Wie is Angela Stegeman?
Ik: Angela Stegeman werd in September 1979 geboren in het ziekenhuis van Almelo, groeide op in een kleine stad in het prachtige Twente. Rond mijn twintigste verjaardag ging ik samenwonen in Arnhem. In februari 2002 trouwde ik met mijn grote liefde en in februari 2007 kwam mijn allergrootste wens uit toen ik moeder werd van een prachtige dochter. In 1999 behaalde ik mijn diploma 'chemisch laborant' in Hengelo. Helaas kon ik (door een chronische ziekte) mijn opleiding voor medisch analist niet afmaken. Ik deed daarom een verkorte opleiding tot apothekersassistente zodat ik in ieder geval toch mijn MBO-diploma had voor het geval het ooit nog zou gaan lukken HBO te gaan studeren. Inmiddels heb ik die droom 'opgegeven'. Toch ben ik vorig jaar begonnen met de opleiding tot 'gewichtsconsulente' en wil ik ook nog mijn diploma sportvoeding halen en een fitnessdiploma halen zodat ik mensen die dmv sport willen afvallen kan gaan begeleiden. In 2000 volgde ik een cursus creatief schrijven (NTI), die ik met goed gevolg afrondde en een jaar later deed ik een opleiding journalistiek (LOI) die ik helaas (wederom door mijn chronische ziekte) niet heb kunnen afronden. In 2006 begon ik met het schrijven van blogs over mijn zwangerschap - en later over het opvoeden van mijn dochter - op de weblog: www.nieuwewereldburger.web-log.nl. In januari 2008 ben ik de weblog www.fattymummy.web-log.nl gestart en schreef daar meerdere malen per week over mijn afvalperikelen. Daarnaast schrijf ik af en toe columns voor de site www.valtaf.nl. Die columns worden daar gemiddeld zo'n 8000x gelezen. Een column heeft het zelfs ooit tot 10.000 lezers geschopt. Op mijn eigen homepage op valtaf.nl: www.hotvario.valtaf.nl heb ik inmiddels (net als op mijn afvalsite) zo'n 170 blogs/dagboekfragmenten staan over afvallen. In september van dit jaar heb ik al mijn weblogs samengebracht op de website www.angelastegeman.nl . En tot mijn grote vreugde word ik goed bezocht. In maart 2010 kwam mijn eerste boek "Voetstappen naar geluk" uit en inmiddels ben ik bezig met mijn tweede en derde boek.

2) Je bent auteur van 'Voetstappen naar geluk'. Je allereerste debuut. Wat wij ons wel eens afvragen - bij de meeste auteurs in ieder geval - hoe iemand in gedachten het verhaal al laat afspelen. De meeste auteurs weten van tevoren vaak waar en hoe een boek zal eindigen. Ging dit bij jou ook zo? Had je de gehele verhaallijn al in gedachten uitgewerkt? Hoe bedenk je een onderwerp voor een verhaal?
De basis voor het boek werd in september 2003 gelegd. Het begon, zoals ook op de achterflap van mijn boek staat, met een kleine dagdroom. Hoewel… misschien is dagdroom niet het goede woord. Het was meer een hersenspinsel. Ik vroeg me af hoe het zou zijn als mijn man zou overlijden en ik er alleen voor zou komen te staan. Er moet iets zijn geweest waarom ik me dat afvroeg, maar dat weet ik niet meer. Langzaam maar zeker ontstonden er beelden en fragmenten in mijn hoofd. Hele scenes begonnen zich te onwikkelen terwijl ik dat eigenlijk niet wilde. Ik begon te fantaseren over het overlijden van mijn man en schrok hier enorm van. Ik wilde daar helemaal niet over fantaseren, ik wilde daar niet over nadenken. Ik begon mijn eerste stappen te zetten in de wereld van het schrijven en was er niet helemaal blij mee. Dat is ook de reden waarom het boek zo lang op zich heeft laten wachten. Ik had moeite met de gedachten in mijn hoofd. Ik had moeite met de extra wereld waarin ik leefde. Soms vond ik het lastig om te bepalen wat echt was en wat niet. Ik heb ook heel lang die (schrijvers)gedachten genegeerd en wilde het verhaal helemaal niet opschrijven. Maar op een gegeven moment werden die gedachtes zo duidelijk en moesten ze er gewoon uit. Ik kocht op mijn vakantieadres een schrijfblok en heb drie weken lang (tussen de bergtoppen van Saas-Fee - Zwitserland) alleen maar geschreven. Steeds meer en meer. En na drie weken had ik een stevige basis gelegd voor het gehele boek. Dat het ooit een echt boek zou worden was ik toen helemaal niet mee bezig. Ik had verwacht niet meer dan 50 pagina's te schrijven. Ik gaf gewoon toe aan het gevoel om het op te schrijven (dus kwijt te zijn) en dacht wel klaar te zijn als ik het op papier had gezet.

Het eerste wat voor mij bekend was was het einde. Ik wist in grotere lijnen hoe het af moest lopen. En het moest eindigen met de woorden die ook mijn titel zouden vormen. Mijn werktitel was meteen 'Voetstappen met geluk', maar met de ondertitel: 'Onder het licht van de vuurtoren'. Pas vlak voordat ik mijn uitgeefcontract tekende heb ik het laatste deel weggelaten. Eerst schreef ik de hoofdstukken die zich al in mijn hoofd hadden gevormd en die sloeg ik apart op. Pas toen de woorden in mijn hoofd een plaats hadden gekregen begon ik met het maken van een tijdslijn. Gedetailleerd schreef ik op wat wanneer plaats moest vinden. Gaandeweg kwam er iets bij of ging er iets af. En nog steeds verwachtte ik niet dat het een boek zou gaan worden. Ik was daar niet mee bezig, maar de woorden bleven maar komen.

Meteen in het begin zag ik ook mijn personages voor me. Ik heb mensen uit mijn naaste omgeving als voorbeeld gebruikt. In het begin dan, want naarmate ik meer schreef merkte ik dat ik toch karakterwijzigingen aanbracht. En dat maakte het schrijven makkelijker. Wanneer je fantaseert over een beroemde acteur die je nooit zal ontmoeten is dat niet zo erg, maar wanneer je iemand die je kent als 'basis' gebruikt en hem/haar dus ook (min of meer) een bepaalde rol in je hoofd geeft (die vaak toch wat geromantiseerd is) dan valt het niet mee om je verhaal en de werkelijkheid te splitsen. Bijvoorbeeld: mijn personage Sanne is gebasseerd op mijn beste vriendin Chantal. Maar wanneer je de hoofdstukken over Sanne leest en je kent mijn vriendin dan zul je niet geloven dat zij dezelfde persoon ooit waren. Gaandeweg is zijn niet alleen van uiterlijk veranderd, maar ook van innerlijk. En toch zijn er ook nog genoeg raakvlakken. Mijn vriendin is bijvoorbeeld net zo'n vriendin als Sanne voor Annabel is en heeft ook veel voor me over en is een persoon op wie ik altijd terug kan vallen. Maar andersom kan het ook. De (overleden) man van Annabel was ontstaan uit mijn gedachten over hoe het zou zijn als de mijne zou overlijden. Maar mijn man en Casper lijken helemaal niet echt op elkaar. Terwijl ik Annabel wel weer op mij persoonlijk heb gebasseerd.

Het feit dat mijn personages op een gegeven wisselden van uiterlijk en innerlijk zorgde ook voor het verloop van het verhaal. Soms leek het ook wel of de personages hun verhaal vertelden door wie ze waren en wat ze deden. Ondanks dat ik het boek in hele grote lijnen in mijn hoofd had, precies wist waar het zich afspeelde en hoe het af moest lopen, stond ik ook af en toe voor verassingen als ik weer wijzigingen toebracht die ik zelf niet verwachtte. Toen ik er uiteindelijk 'achter kwam' dat ik een boek had geschreven kon ik het nog steeds niet geloven. Nog steeds loop ik soms langs de kast en vraag ik me wel eens af hoe ik dat toch gedaan heb. Het begon met een klein hersenspinsel en resulteerde in een boek!

3) Op je site www.angelastegeman.nl lezen we bij je biografie dat je een cursus creatief schrijven hebt gevolgd. Wat waren je ervaringen bij deze cursus? Waar heb je tijdens deze cursus het meest van geleerd?
De cursus is inmiddels als zo'n 10 jaar geleden en het heeft niet dusdanig veel indruk gemaakt dat ik nog precies weet waar het over ging. Ik kan me herinneren dat het niet echt iets voor mij persoonlijk was. Echter: een schrijfcursus maakt je beter. Daar ben ik van overtuigd.Dus als je meer wilt leren over schrijven, je de tijd, maar vooral de zin hebt om het te doen je het vooral niet moet laten. Ik zal het absoluut niet afraden!

4) Je schrijft ook regelmatig in je blog. Is deze site toegankelijk voor iedereen? Waar kunnen onze liefhebbers meer over je lezen?
Op al mijn sites (zie boven) zijn mijn blogs toegankelijk om te lezen. Ik heb alles publiek gemaakt. Je kunt bijvoorbeeld gewoon op mijn hyves (www.angelastegeman.hyves.nl) terecht als je, bijvoorbeeld, zelf geen hyves hebt. Maar het is gemakkelijker om naar mijn eigen site www.angelastegeman.nl te gaan en daar op het tabje Angela's blogs clicken. Daar is het overzichtelijker dan op hyves. Je kunt je daar abonneren op de rss feed en dan krijg je automatisch een berichtje als ik weer een nieuwe blog heb geschreven. Natuurlijk kun je ook mijn afvalverhalen terug lezen op www.fattymummy.web-log.nl, maar daar is reageren helaas niet (meer) mogelijk. Wel is het zo dat op mijn eigen site een kopje prive staat, die is niet toegankelijk voor mensen die geen inloggegevens van mij hebben gekregen. Hieronder hou ik (prive)blogs bij over mijn dochter en zet ik foto's voor de familie om te bekijken. Ondanks het feit dat ik erg trots ben op mijn gezin wil ik dit graag voor mezelf houden.

5) Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Plannen genoeg zou ik zeggen. Ik ben iemand die altijd heel veel tegelijk wil, maar helaas werkt dat niet. Ik heb dan ook inmiddels een deadline (eind april 2011) voor mezelf gesteld voor mijn tweede boek: 'De MEdaille heeft twee kanten'. Dat is een roman gebasseerd op een waargebeurd verhaal. Mijn waargebeurde verhaal. Ik heb 10 jaar lang het Chronisch VermoeidheidSyndroom gehad (ME ook wel CVS genoemd). Ik was al op zo'n 70% van mijn autobiografie toen ik besloot dat het toch niet mijn stijl was. Het werd meer een boek van opsommingen en negativiteit dan een positief boek, wat oorspronkelijk de bedoeling was. Daarom besloot ik op een gegeven moment om het radicaal om te gooien en mijn 'eigen ik' te veranderen in een ander personage. Een personage die stevig met haar beide benen op de grond staat en met een positieve intelling (met haar ontzettend knappe psycholoog) terug blikt op een zeer moeilijke, zware en verdrietige tijd. Huidige tijd en verleden tijd wisselen elkaar regelmatig af en met haar positieve instelling weet mijn personage haar verleden een positieve draai te geven. Dit boek zal dus niet alleen zwaarmoedig zijn, maar bevat ook humor en een groot relativeringsvermogen van mijn hoofdpersonage.

In eerste instantie zou het dus een autobiografie worden, maar ik realiseerde me al snel dat dit boek dan alleen voor ME-patienten zou zijn of mensen die daar (in)direct iets mee te maken hebben. En dat is voor mijn gevoel niet genoeg. Alleen in Nederland al zijn er (volgens wikipedia link: http://nl.wikipedia.org/wiki/Myalgische_encefalomyelitis) zo'n 30.000 ME patienten. En dat zijn waarschijnlijk alleen de patienten bij wie die de diagnose ME is gesteld. Dan heb ik het nog niet eens over de (honderd) duizenden/miljoenen mensen die elke dag te maken hebben met een al dan niet lichte, milde of erge vorm van vermoeidheid. Of de duizenden mensen die te maken hebben met vermoeidheid door depressies, burnout of wat voor vermoeiheidsgerelateerde ziekte dan ook. Mensen die chronisch moe zijn worden vaak afgedaan als aanstellers. Ik wil andere mensen (die niet weten hoe het is)laten zien wat vermoeidheid met je doet en wat het allemaal, lichamelijk en psychisch kan veroorzaken. Maar ik wil in dit boek vooral aan ME patienten laten zien dat er ook een mogelijkheid is om te genezen. Ik wil met dit boek niet laten zien: kijk mij eens wat ik gedaan heb, maar: kijk wat er mogelijk kan zijn. Heb vertrouwen in de toekomst, hoe moeilijk het op dit moment ook is. Maar vooral: probeer de goede kanalen te vinden en laat je niet ontmoedigen. Ik heb er tien jaar over gedaan de oorzaak van mijn vermoeiheid te vinden (heb talloze verkeerde diagnoses gehoord), maar ik heb het gevonden. Laat je niet te gemakkelijk wegsturen, zoek verder. Vertrouw op jezelf!

Om nog even iets te vertellen over mijn derde boek. Lange tijd (meer dan een jaar) heb ik het uitgesteld aan dit boek te beginnen, maar uiteindelijk ben ik er een paar weken geleden toch aan begonnen. Ik merkte dat ik net als in mijn eerste boek weer moeite kreeg met de fantasien in mijn hoofd. Ik had het er (weer) moeilijk mee dat ik fantaseerde over iemand anders dan mijn man. Ik had het er moeilijk mee dat ik iemands leven (voor mijn gevoel) steel om een boek over te schrijven. Maar inmiddels is ook dat verhaal weer zo sterk dat ik het niet kan negeren. En daarnaast 'steel' ik maar een heel klein gedeelte van zijn leven. Mijn derde boek heeft als werktitel: 'Kantengevoel'. Deze titel komt uit een boek over snowboarden. Het boek heeft, net als voetstappen naar geluk', weer twee hoofdpersonages. De vrouwelijke hoofdpersonage heeft (zoals het verhaal nu even ligt) haar man en kind verloren en probeert haar hoofd, emotioneel, boven water te houden. Ze ontmoet een knappe snowboardleraar die in de zomer werkt als fitnessinstructeur in een sportschool waar zij werkzaam is al dietiste. Wanneer de winter zich aandient is er al het nodige ontstaan tussen hen, maar hij vertrekt naar Zwitserland om, voor de wintermaanden, een snowboardschool over te nemen. Hij durft haar niet mee te vragen, terwijl zij een maand verlof heeft opgenomen en haar koffers al klaar heeft staan. Natuurlijk komt dan het moment dat zij ook naar Zwitserland vertrekt en lange tijd lijkt er iets tussen hen te ontstaan. Totdat zijn ex-vriendin roet in het eten gooit en mijn vrouwelijk hoofdpersonage verdrietig naar huis terugkeert. Is zijn ex-vriendin wel echt zwanger van hem? Hoe is dat mogelijk? Qua tijd is het onmogelijk dat ze zwanger van hem is, toch houdt ze het bij hoog en laag vol en zelfs hij heeft zijn twijfels. Maar een man is een man en hij geeft het een kans. Maar echte liefde is moeilijk te negeren. Hoe loopt dat af?

Bezoek haar website