Interview Jettie Kamphof



Het woord is aan...Jettie Kamphof. Auteur van een zeer indrukwekkend boek over haar overleden dochter Tineke.

1) Wie is Jettie Kanphof?
Ik ben Jettie Kamphof, 54 jaar en al 37 jaar getrouwd met Henk. Samen hebben we vier kinderen gekregen waarvan de oudste dochter Tineke 5 jaar geleden is overleden. Tineke is op 1 maart 2006 overleden na een ziekte van 2 jaar (acute leukemie) op 31 jarige leeftijd. Ze had 2 miskramen gehad en was voor de derde keer zwanger toen ze ziek werd. De zwangerschap moest afgebroken worden.

Onze twee andere dochters hebben allebei een relatie en ook allebei twee kinderen. We zijn dus opa en opa van vier mooie kleinkinderen. Onze jongste is een zoon en is alweer 32 jaar. Op jonge leeftijd ben ik getrouwd. Toen ik trouwde ben ik gestopt met werken. In die tijd waren er niet veel moeders die door bleven werken na de geboorte van hun eerste kind.

Toen ik 22 jaar was hadden we al vier kinderen. Het was druk maar ook erg gezellig. Later kwam ik er achter dat ik niet gelukkig was met alleen een gezin. Ik kreeg veel lichamelijke klachten en uiteindelijk een zeer zware depressie die jaren geduurd heeft. In eerste instantie dacht ik: Wat jammer dat ik zoveel jaren niet heb kunnen genieten van mooie dingen. Achteraf denk ik dat het me gemaakt heeft tot de vrouw die ik nu ben. Levenservaring is iets wat niet aan te leren is dat moet je ervaren.

Na de depressie ben ik hard aan de studie gegaan. Eerst de moedermavo, opleiding receptioniste-telefoniste,mbo-sociale dienstverlening, mbo doktersassistente, opleiding tot counselor, post hbo “Omgaan met Verlies” en nu start ik met de studie hbo Toegepaste Psychologie. Tijdens de depressie voelde ik me waardeloos en onzeker. Door opleidingen te volgen kreeg ik weer meer eigenwaarde.

Ik ben een sociale spontane vrouw die zichzelf vaak op de tweede plaats zet. Dat is nog een leerdoel waar ik aan moet werken. Eerst goed voor mezelf zorgen. Op dit moment werk ik bijna twaalf en een half jaar in de verslavingszorg op de methadonpost. Daarvoor op de groep met dezelfde mensen maar dan als oproepkracht.

Mijn drive is om er te zijn voor mensen die buiten de boot vallen. Gebruikers, psychiatrische patiënten maar ook mensen die een verlies hebben geleden en waarvan de buitenwereld zegt dat het nu maar eens over moet zijn.

2) Net als het verhaal van Valerie Strategier (journaal van februari 2011) sprak ook jouw verhaal/boek ons erg aan. We weten dat schrijven meerdere functie heeft, onder andere het verwerken van emoties. Het zou door het (op) schrijven van zoveel emoties en leed makkelijk moeten zijn in het verwerkingsproces. Beleef jij dit ook? Dezelfde vraag stelde we ook aan Valerie: Hoe krijg je zoveel emotie op papier? Ik vind het erg bijzonder. Erg knap om dit te kunnen.
Na het overlijden van Tineke heb ik besloten om een boek te schrijven n.a.v. haar berichten tijdens haar ziekteperiode op haar weblog. Ik wilde altijd al een boek schrijven. Dat dit boek er is gekomen n.a.v. een zwaar verlies was niet de bedoeling. In het boek haak in op de berichten die Tineke schrijft. Haar kant van het verhaal, maar ook hoe het is als moeder om je dochter zo ziek te zien. Mijn ervaring is dat het goed is om deze ervaringen op papier te zetten. Het helpt je om verder te gaan. Met name doordat de mensen om je heen het boek lezen en zich nu iets kunnen voorstellen van de zwaarte van het geheel. Al moet je het zelf hebben meegemaakt om het te kunnen begrijpen. Ik hoop daarom dat veel mensen het niet kunnen begrijpen.

Het is zwaar om zo’n boek te schrijven. Je beleeft de hele ziekteperiode weer opnieuw. Soms kon ik niet verder met het boek omdat het van binnen zo zeer deed en de tranen maar bleven komen. En een andere keer was Tineke weer zo heel dichtbij tijdens het schrijven en dat wilde ik dan zo graag vasthouden. Pijn omdat ze er niet meer is, maar ook zo goed om dat te voelen. Het schrijven van het boek was een mooie, maar soms ook zware opgave. Je wilt graag andere mensen vertellen hoe vreselijk het is zo’n ziekte en dat het zo belangrijk is dat er mensen voor je zijn door dik en dun. Het is ook best lastig om het hele verhaal met alle gevoelens en emoties aan de buitenwereld bloot te geven.

Voor mij was de keus niet moeilijk. Dit verhaal moet iedereen lezen. Wat ook belangrijk is dat mensen weten waar ik de kracht vandaan haal om door te gaan. En dat is mijn geloof. Ik weet zeker dat toen het moeilijk werd de Heere mij gedragen heeft en nog draagt. (gedicht “Voetstappen in het zand”).

3) In ons mailcontact gaf je aan graag nog een boek te schrijven over de tijd na het overlijden van je dochter Tineke. Kun je hier meer over vertellen?
Mijn bedoeling is om nog een tweede boek te schrijven. Dat boek zal gaan over de jaren na het overlijden van Tineke. Waar loop je tegen aan. Hoe nu verder. Door mijn opleiding tot rouwbegeleider hoop ik iets extra’s toe te kunnen voegen. Mensen helpen om te gaan met reacties van de buitenwereld. Ik ben er achter gekomen dat mensen uit onwetendheid dingen kunnen zeggen die enorm pijn doen. Dat neem ik ze niet kwalijk omdat ze niet weten wat het is je kind verliezen. Ook wil ik in mijn tweede boek de broertjes en zussen de aandacht geven die ze nodig hebben. Dat is een vergeten doelgroep. Aan hun wordt gevraagd: “Hoe gaat het nu met je ouders” terwijl er haast nooit wordt gevraagd “Hoe gaat het nu met jou”. Hun zijn wel een zus of broer verloren en dat is niet niks. Daar moet meer aandacht voor komen.

4) Op welke manier kunnen onze liefhebbers aan het boek ‘Typisch Tineke’ komen? Kun je ook iets meer toelichten over de bijzondere opbrengst van je boek?
Het boek Typisch Tineke is te bestellen bij de boekhandel, bij schrijverij Mooi Mens en natuurlijk voor degene die een gesigneerd exemplaar willen bij mijzelf. Ook is het te leen in de bibliotheek. De netto-opbrengst van het boek gaat naar Kika (Kinderen Kankervrij).

5) Wat kunnen we in de toekomst nog meer van je verwachten? Waar kunnen we je naam nog eens tegenkomen?
Mijn naam kunnen mensen regelmatig tegenkomen wanneer het om acties voor Kika gaat. Een maand voor Tineke overleed zijn we ambassadeurs van Kika geworden. We hebben inmiddels al duizenden beren verkocht, veel cheques in ontvangst mogen nemen, voorlichting gegeven etc. De auto waar Tineke in reed is nu een KikaKa. We hebben sponsors bereid gevonden haar auto over te spuiten en nu rijden we met onze oranje Ford Ka door heel Nederland.

Van het stadion van FC Zwolle tot aan podium van Normaal, peuterspeelzalen, rally’s je kunt het niet zo gek bedenken of we zijn aanwezig voor Kika.