Interview Valerie Strategier



Het woord is aan...Valerie Strategier. Zij is auteur van het boek 'Een kikker in mijn buik'. Tevens attendeerde ze ons op een weblog die erg veel indruk maakte.

1) Waar ons interview altijd mee begint is de vraag: Wie is Valerie Strategier?
Ik ben Valerie, 26 jaar oud en ik woon in Amsterdam. Ik kom uit Luxemburg, daar ben ik geboren en heb ik tot mijn achttiende gewoond. Als kind was mijn grootste hobby het spelen met de schapen in onze achtertuin en verstoten lammetjes de fles geven. De natuur en ruimte vond ik heerlijk, uren kon ik erin verzinken of met een boek op de wei liggen. Toch trok ook de grote stad mij en sinds acht jaar woon ik in Amsterdam. Na de middelbare school ging ik hier culturele antropologie studeren, uit nieuwsgierigheid voor levensverhalen en het gedrag van mensen in verschillende samenlevingen. Voor mijn afstudeerscriptie deed ik drie maanden onderzoek naar de leefsituatie van Braziliaanse immigranten in New York. Daarna werd ik beleidsadviseur bij de Gemeente Amsterdam, eerst bij Stadsdeel Westerpark en later bij de Dienst Werk en Inkomen. Terwijl ik bezig was een autobiografisch verhaal te schrijven, begon ik als vrijwilliger bij de Vereniging 'Ouders, Kinderen en Kanker' waar ik voor de tijdschriften LEF en Attent schrijf. In november 2010 debuteerde ik met het boek 'Een kikker in mijn buik' over hoe ik als kind van zeven de ziekte kanker meemaakte. Ik heb een grote passie voor schrijven, schijven is wat ik het liefste doe. Toch ben ik er vrij laat echt mee begonnen, omdat ik altijd het gevoel had dat ik 'Een kikker in mijn buik' eerst moest schrijven. Nu dat af is, heb ik ruimte om nieuwe en andere verhalen te maken.

2) Je hebt veel indruk op ons gemaakt met je boek en je persoonlijke weblog: Een kikker in je buik (het verhaal van een kind met kanker). Haast niemand kan zich voorstellen wat je hebt moeten doorstaan en je ouders natuurlijk. Absoluut onze bewondering hiervoor. Hoe krijg je - op het moment dat je besluit een autobiografisch boek te gaan schrijven - deze gevoelens op papier? Wat doet het met je op het moment dat je gaat schrijven?
Bedankt. De herinneringen die ik heb als kind met kanker staan als het ware in mijn geheugen gegrift. Natuurlijk herinner ik mij niet alles meer, maar helaas wel de meest indrukwekkende gebeurtenissen. Vroeger werd ik vaak en ongewild met die herinneringen geplaagd. Toen ik op mijn vijftiende het advies van een psychologe kreeg om het allemaal eens op te schrijven, kwam er één grote woordenstroom uit. Ik stopte pas toen alles op papier stond en ik het echt van me af had geschreven. Dat was vooral een verwerkingsproces. De jaren daarna bleef het idee door mijn hoofd spoken om die tekst te herschrijven tot een leesbaar verhaal, zodat ook anderen er iets aan konden hebben. Het duurde een tijd voordat ik mij daar echt op kon storten, want hoewel ik het had verwerkt, moest ik opnieuw de confrontatie met mijn ziektegeschiedenis moest aangaan. De basis was de woordenstroom die ik eerder had geschreven. Daarnaast probeerde ik alle details weer te geven en de herinneringen chronologisch te ordenen. Hiervoor heb ik ook gesprekken gevoerd met mijn ouders, zussen, vroegere kinderoncoloog en mijn schoolmeesters. Frappant vond ik het om te horen dat mijn herinneringen allemaal klopte en dat mijn ziekte ook een enorme impact had gehad op mijn omgeving. En dat terwijl we er eigenlijk nooit meer over spraken. Het schrijven van 'Een kikker in mijn buik' was niet makkelijk. Als ik een paar uurtjes eraan had gewerkt, was ik vaak de rest van de dag stil en verdrietig. Maar het was ook een ontlading en een bevrijding. Het schrijven van mijn boek heeft me geholpen mijn ervaring met kinderkanker een plek te geven. Maar het belangrijkste vind ik dat het een nut heeft en het is overweldigend om te horen dat lezers er steun en herkenning in vinden.

3) Ook ontzettend knap en moedig van je (we blijven het zeggen hoe knap we dit allemaal vinden) om het op een zeer gevoelige plaat vast te leggen als een weblog. Wat zijn je reacties van je omgeving?
Opnieuw bedankt. Door een weblog te schrijven kan ik de hele achtbaan van een boek uitgeven voor mijzelf ordenen. Schrijven is voor mij nog steeds een manier om dingen in mijn leven te ordenen en een plek te geven, het is bijna een levensstijl. Een weblog is ook een uitstekende manier om mensen in mijn omgeving, maar ook daar buiten, te laten weten hoe het is om zo'n autobiografisch verhaal uit te brengen en mijn ziel bloot te leggen. De mensen in mijn directe omgeving steunen me en zeggen dat ze trots op me zijn. Sommigen vriendinnen vertelden me laten weten dat ze zoiets zelf niet zouden durven. Ik vermoed dat het voor mijn ouders en zussen heel lastig kan zijn om door mijn boek en de interviews steeds geconfronteerd te worden met een pijnlijke periode uit hun leven. Ook wordt door mijn boek, mijn weblog, en de interviews steeds benadrukt dat ik een overlever ben van kinderkanker. Maar ik ben natuurlijk meer dan dat. Voor mijn vriendje is dat soms lastig. Hij ziet mij, gelukkig, niet alleen als een ex-kankerpatiënt.

Dit schreef ik op mijn weblog over 'een stukje van mijn ziel blootleggen': Veel mensen vragen mij of ik het niet doodeng vind om te publiceren hoe ik als kind kanker heb meegemaakt. Iedereen kan straks lezen wat ik op mijn zevende heb gevoeld en gedacht. Ik moet bekennen dat het best eng is om een stukje van mijn ziel met Jan en alleman te delen. Het zijn pijnlijke herinneringen. Maar toen ik op mijn achtste besefte dat ik beter was geworden, had ik een droom: ik wilde op een dag iets terug doen. Ik zal nooit arts of verpleger kunnen worden, want ik kan geen naald meer zien en ik word nog steeds misselijk als ik een ziekenhuis binnen loop. Schrijven kan ik wel. Mijn verhaal helpt misschien andere mensen: ouders, broers en zussen, ooms en tantes, maar ook: artsen, verplegers, pedagogen, psychologen en maatschappelijk werkers om een kind met kanker beter te begrijpen. Misschien vinden lotgenoten steun in mijn boek. Zo hoop ik dat er voor iedereen die het boek leest iets in staat wat hem of haar een klein beetje steun of troost biedt. En hopelijk zamelen we met de verkoop van het boek een hoop geld in voor een betere begeleiding en genezing van kinderen met kanker, want dat hebben ze nodig! Daarvoor wil ik best een stukje van mijn ziel blootleggen.

4) Op welke manier kunnen onze liefhebbers 'Een kikker in je buik' bestellen?
'Een kikker in mijn buik' is te bestellen via www.eenkikkerinmijnbuik.nl . Als iemand een door mij gesigneerd exemplaar wil ontvangen, neem dan even contact op via de contactpagina van de website!

Daarbij willen we benadrukken dat alle opbrengsten van het boek aan de Stichting Kinderen Kankervrij (KIKA) en de Vereniging 'Ouders, Kinderen en Kanker' (VOKK) worden geschonken door Valerie !!!! Hiervoor wederom onze complete bewondering voor deze stap.

5) Hoe gaat het nu met je? Wat kunnen we in de toekomst van je verwachten? Je bent druk bezig met een roman en je bent freelance tekstschrijver, waar kunnen we je naam nog meer tegenkomen in de toekomst?
Het waren drukke maanden. Ik had niet verwacht dat ik zoveel reacties zou krijgen op het boek. Misschien komt het omdat er niet eerder een boek is verschenen waarin vanuit het perspectief van het kind wordt beschreven hoe een leven met kanker is. Ik ben op dit moment inderdaad bezig met een roman en ik hoop nog veel meer boeken te kunnen schrijven. Door 'Een kikker in mijn buik' heb ik gemerkt dat er veel behoefte is aan ervaringsverhalen over kinderkanker, ook vanuit de zorg. Daarom wil ik graag een nieuw boek over kinderkanker schrijven, een bundel met verschillende verhalen. Daarnaast ben ik begonnen als freelance tekstschrijver. En vanaf maart 2011 ga ik in (parttime) dienst bij de Vereniging 'Ouders, Kinderen en Kanker' waar ik mij ga inzetten voor de belangenbehartiging van overlevenden van kinderkanker.